WAT IS AFETO?


Afeto geeft kinderen een eerlijke kans.

NEEM CONTACT OP!


Meer informatie? Een vraag? Wilt u steunen?

WORD DONATEUR!


Indien u interesse heeft om Afeto te steunen kunt u een donatie doen!

Wat een ervaring!

Allereerst zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Wendy, 23 jaar en woon in Nederland. In Nederland werk ik als sociotherapeut met kinderen met autisme en jongeren met gedragsproblemen. Drie jaar terug ben ik naar de Filippijnen geweest voor ontwikkelingswerk, wat ontzettend veel indruk op me gemaakt heeft. Stiekem had ik na deze ervaring besloten dat het niet de laatste keer zou zijn. Toen ik in januari de kans kreeg om naar Brazilië te gaan voor drie maanden had ik niets gepland, maar stond er één ding vast: Ontwikkelingswerk zou onderdeel worden van mijn reis.
Ik ben mijn reis dan ook begonnen als vrijwilliger bij de organisatie APAE in Minas Gerais, wat een geweldige ervaring was. Al die tijd heb ik contact gehad met Peter, de voorzitter van Afeto, en mijn ex-klasgenoot en vriend Peter waarmee ik ook in de Filipijnen geweest ben. Peter heeft mij in de afgelopen jaren erg nieuwsgierig gemaakt naar Afeto met de verhalen over zijn stage in de organisatie, maar ook omdat hij nog steeds zoveel voor Afeto doet. Uiteindelijk heeft Peter mij in contact gebracht met Jael, de zoon van de oprichter van Afeto en neef van Rosila, die al jaren samen met vrijwilligers heel haar hart en ziel geeft aan de kinderen en families van Afeto.
Het plan was dat ik een week in Recife zou verblijven, waarvan ik twee dagen met Jael, en een vriendin uit Nederland, mee zou gaan naar Afeto.



Aangezien ik wat problemen had met mijn Braziliaanse telefoon, was de communicatie wat lastig. Hierdoor was het een beetje een verassing voor mij hoe de dagen eruit zouden gaan zien. Jael kwam me ophalen om te gaan. Hij bleek een super enthousiaste jongen die ook heel veel zin had om naar de kinderen toe te gaan.
Eerst even voorgesteld aan het team. Natuurlijk Rosila, een mooie vrouw met een hart van goud. Maar ook moeders van kinderen van Afeto die vrijwillig helpen bij de organisatie, super mooi! Deze vrouwen maken onder andere allerlei gebruiksvoorwerpen die op markten verkocht worden om vervolgens te investeren in de kinderen. Heel gaaf hoe Afeto op deze manier zelfstandig de kinderen van wat financiële middelen kan voorzien. Hierna was het tijd voor de lunch, die overigens heeeeerlijk was, wat kunnen de Braziliaanse vrouwen koken zeg! Gelukkig was Jael aanwezig om te vertalen. Ik spreek en versta de basics ondertussen aardig, maar soms ging het me toch iets te snel. Tijdens de lunch hebben we kennis gemaakt, maar ging het ook al snel over wat er met de kinderen van Afeto is gebeurd en hoe de favela's zijn. Mooie verhalen over hoe goed het nu gaat met de meeste jongeren die zijn opgegroeid in Afeto, maar helaas zijn er ook jongeren die het minder makkelijk hebben (gehad). Ook heb ik wat verhalen gedeeld over Apae en de Filipijnen.



Langzaam aan kwamen de kinderen, sommige met hun moeder binnen gestroomd. Duidelijk wat terughoudend vanwege de aanwezigheid van Jael en mijzelf. We hebben speelgoed gepakt en uitgedeeld aan de kinderen waarna ze direct actief gingen spelen. Langzaamaan maakte de terughoudendheid plaats voor nieuwsgierigheid van de kinderen. Ik was super blij dat Jael dingen voor me kon vertalen, maar probeerde zelf ook in mijn ‘beste’ Portugees gesprekjes te voeren. Maar het allermooiste was dat het eigenlijk niet uit maakte. Of ik nu Portugees, Nederlands of Mandarijn had gesproken, de taal van het spel en nieuwsgierigheid overheerste. Ieder kind kon doen en zijn wie hij wilde. Sommige meisjes zongen en dansten, andere hingen wat op de bank of bouwden torens van andermans blokjes die ze snel pakten als andere kinderen niet opletten. Ik heb genoten. Aan het einde van de dag hebben we veel foto’s gemaakt met de kinderen waarvan zij zo genoten. De Ipad van Jael was maar al te interessant, waarmee sommige kinderen foto’s mochten maken (met hun vinger voor de camera). En dan jezelf zo helder terug zien op het scherm! Aan het einde van de dag keek ik echt uit naar twee dagen later, waarop ik weer terug zou komen, maar dit keer met Jael en Dayanne.



In de loop van de ochtend werden Dayanne en ik opgehaald om te vertrekken naar Afeto. Vanaf daar zouden we de favela ingaan om een beeld te krijgen van het leefgebied van de kinderen en hun gezinnen. Ondanks dat ik eerder al sloppenwijken in de Filippijnen had bezocht, vond ik het toch best wel spannend hoor! Zullen omstandigheden hetzelfde zijn? Hoe staat het met de veiligheid? We gingen de sloppenwijk in met Rosila en een vrouw die zelf in de Favela woont. Ongelofelijk hoe open de mensen naar ons waren. We werden hartelijk ontvangen om binnen in de huisjes te kijken en foto’s te maken. Ondanks dat alles uitstraalt dat mensen leven met het minimum en je armoede in veel aspecten terugziet, was ik ook positief verbaasd. Veel mensen hebben een huisje wat (gedeeltelijk) van steen is gemaakt en waarin zelfs een toilet te vinden is. Rosila vertelt dat dit een aantal jaren geleden nog heel anders was, maar iedereen probeert met het minimale wat ze hebben toch te bouwen naar beter. Wat mij het meeste aangreep zijn de verhalen van de kinderen die Rosila vertelde. Ze kent veel van de verhalen van de gezinnen in de favela omdat ze al zolang werk verricht. De manier waarop wij ontvangen worden laat ook daadwerkelijk zien dat mensen respect hebben voor wat zij doet. Zou jij een vreemde, een pottenkijker in je huis laten wanneer je in zulke vieze, armoedige omstandigheden leeft? Het feit dat Rosila al jaren keihard werkt voor de kinderen en hun gezinnen zie je terug in de manier waarop mensen in de favela respect voor haar tonen.



Na onze tour, die erg indrukwekkend was, is het tijd om snel te lunchen want het is al bijna tijd om soep uit te delen! Vrouwen uit de favela, waarvan kinderen geregeld bij Afeto komen, mogen eens per week soep en brood komen halen voor hun gezin. Dayanne was van de broodjes en ik zorgde dat iedereen wist hoeveel soep en broodjes er ingepakt moesten worden per gezin. Super leuk om te doen zeg! En ook vandaag weer blije en nieuwsgierige gezichten! Veel van de kinderen die ik eerder die week had gezien, kwamen die dag ook weer enthousiast binnen gelopen. Wat ik niemand vertelt had, was dat ik die dag jarig was. Ik hou er nooit zo van om in de spotlights te staan en daarnaast was ik daar voor hun, niet voor mijzelf. Toch wisten ze dat ik jarig was en aan het einde van de dag kwamen er twee mooie zelfgebakken taarten op tafel en werd en door iedereen voor me gezongen! Wow, wat een ervaring! Vervolgens werd ik verwend met kadootjes en een mooie toespraak. Onbegrijpelijk dat ik zo erg werd verwend door mensen die zelf niets hebben. Twee vrouwen uit de favela brachten een kledingstuk voor me mee. In eerste instantie voelde het niet prettig om de kleding aan te nemen, terwijl ik weet dat zijzelf het minimale hebben. Maar diep van binnen was het oké. Een meisje wat vanuit de andere kant van de wereld naar hun organisatie, hun tweede thuis komt om te helpen, te kletsen, te luisteren en te kijken, betekende enorm veel voor hun. Dit was hun manier om iets terug te doen.



Ik voel me bevoorrecht dat ik deze dagen mee heb mogen maken. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor Peter moet zijn geweest om daar vijf maanden te verblijven omdat ik in twee dagen al zoveel liefde heb mogen ervaren. Mocht ik ooit in de gelegenheid zijn, dan ga ik zeker terug naar Afeto en de gezinnen om te zien welke wonderen Afeto heeft mogen verrichten in de tussentijd…

Foto’s en het verhaal door Wendy de Vos.


Voor meer foto's klik hier en bekijk ze op facebook.